حقير

هفت جا ، نفس خويش را حقير ديدم
...............................................
نخست ،
وقتي ديدمش كه به پستي تن مي داد تا بلندي يابد.
دوم ،
آن گاه كه در برابر از پاافتادگان ، مي پريد.
سوم ،
آنگاه كه ميان آساني و دشوار مختار شد و آسان را برگزيد.
چهارم ،
آن كه گناهي مرتكب شد و با يادآوري اين كه ديگران نيز همچون او دست به گناه ميزنند ، خود را دلداري داد.
پنجم ،
آنگاه كه از ناچاري ، تحميل شده اي را پذيرفت و شكيبايي اش را ناشي از توانايي دانست.
ششم ،
آن گاه كه زشتي چهره اي را نكوهش كرد ، حال آن كه يكي از نقاب هاي خودش بود.
هفتم ،
آنگاه كه آواي ثنا سرداد و آن را فضيلت پنداشت