برگ پاییزی

هزار برگ پاییزی
در گوشم فریاد می زنند:
که مبادا خواب بروی
هزار برگ پاییزی
بر سرم میبارد
تا مبادا رگ های مغزم
از یکدیگر باز شوند...
هزار برگ پاییزی
به چشمانم خیره می شوند
تا مبادا نگاه کنم...
هزار برگ پاییزی
زیر پایم صدا می کنند
خش ..... خش
مبادا از روی ما بگذری
هزار برگ پاییزی نمی دانند
که من هزارویکمین برگ از پاییزم
که زیر پای رهگذری
له شدم...
و صدایی هم از من به گوش نرسید
حتی صدای خش خش خرد شدن برگ
.....من همان هزارویکمین برگ از پاییزم
که حتی درخت هم برای داشتنم تقلا نکرد
همانم که زرد زردم
و
هیچ از من نمانده
.....جز خورد شده هایم زیر پای رهگذر